Menu

চৰকাৰী বাহিনীয়ে হাতুৰিৰে কোবাই মোৰ কান্ধ আৰু হাতৰ বন্ধন খুলি পেলাইছিল : প্ৰকাশ মহন্ত

‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ কাকতৰ জন্মলগ্নত ইয়াৰ লগত জড়িত হৈ সাংবাদিকতাৰ পাতনি মেলা প্ৰকাশ মহন্ত ‘মানৱ অধিকাৰ সংগ্ৰাম সমিতি’ৰো সক্ৰিয় সদস্য আছিল৷ সাংবাদিকৰ অধিকাৰ আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে অহৰহ সংগ্ৰামৰত মহন্ত ‘সাংবাদিক কৰ্ম-পৰিষদ, অসম’ৰো গুৰি ধৰোঁতা৷

আপুনি সাংবাদিকতাক কিয় বৃত্তি হিচাপে বাছি ল’লে?

মই জীৱনৰ লক্ষ্য হিচাপে লৈ সাংবাদিকতা বৃত্তিলৈ অহা নাছিলোঁ৷ এক সামাজিক দায়বদ্ধতা হিচাপেহে মই বৃত্তিটো বাছি ল’ব লগা হৈছিল৷ অসম আন্দোলনৰ সময়ত সদৌ অসম ছাত্ৰ সন্থাক জিলা পৰ্যায়ত নেতৃত্ব দিছিলোঁ৷ ইয়াৰ পাছৰ পৰ্যায়ত মানৱ অধিকাৰ সংগ্ৰাম সমিতিৰ লগত জড়িত হৈ পৰিছিলোঁ৷ ঠিক সেই সময়তে ‘অসমীয়া প্ৰতিদিন’ কাকতখন আৰম্ভ হ’ল৷ কাকতখনৰ বাবে তেতিয়া সংবাদদাতাৰ খুব অভাৱ৷ মই যিহেতু বিভিন্ন সামাজিক কাৰ্যত প্ৰত্যক্ষভাৱে জড়িত আছিলোঁ, সেয়েহে অজিত কুমাৰ ভূঞাই নগাওঁৰ পৰা বাতৰি যোগান ধৰাত মোক জড়িত কৰে৷ সাংবাদিকতাত ভৰি দিয়া প্ৰথম দিনবোৰৰ সেই সময়ছোৱাত অগপ চৰকাৰখন বিভিন্ন অপকাৰ্যত জড়িত হৈছিল আৰু মই এই কাৰ্যসমূহৰ বিপক্ষে কঠোৰভাৱে কলম চলাইছিলোঁ৷ প্ৰত্যুত্তৰত মোৰ ওপৰত চলিছিল ব্যাপক শাৰিৰীক, মানসিক অত্যাচাৰ৷ এইবোৰে সাংবাদিকতাৰ প্ৰতি অধিক দায়বদ্ধ হ’বলৈ মোক উদগনি দিছিল৷

এই বৃত্তিটোৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ পূৰ্বে সাংবাদিকতা সম্পৰ্কে আপোনাৰ যি ধাৰণা আছিল সেয়া বৰ্তমানেও অটুট আছেনে?

সাংবাদিকতাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ বহু পৰিৱৰ্তন আহিল৷ পূৰ্বে সাংবাদিকৰ যি সন্মান আছিল সেয়া আজি নিজৰ কৃতকৰ্মৰ বাবেই বহু সাংবাদিকে হেৰুৱাইছে৷ কিন্তু তথাপি এনে বহু লোক আছে যি আজিও শ্ৰদ্ধেয়৷ বৰ্তমানৰ পৰিৱৰ্তিত সামাজিক, অৰ্থনৈতিক পৰিস্থিতিও ইয়াৰ বাবে দায়ী৷ সাংবাদিকে উচিত মজুৰি লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিত হোৱা ঘটনায়ো পৰিৱেশটো প্ৰদূষিত কৰিছে৷ কিন্তু ভাল দিন আহিব বুলি মই সদায় আশাবাদী৷

নতুনকৈ জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ অৱকাশ থকা হ’লে পুনৰ সাংবাদিকতাকে বৃত্তি হিচাপে ল’লেহেঁতেননে?

সাংবাদিকতা মোৰ বাবে নিচা বা পেছা একোৱেই নাছিল৷ মোৰ নিচা আৰু পেছা আছিল কৃষি৷ মই কৃষিকাৰ্য কৰিয়েই জীৱনৰ প্ৰথম সময়ছোৱাত স্বাৱলম্বী হৈছিলোঁ৷ মাছৰ পোনা উৎপাদন তথা অন্যান্য বিভিন্ন খেতি মই কৰিছিলোঁ৷ নতুনকৈ জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ অৱকাশ থাকিলে মই পুনৰ কৃষিকাৰ্যলৈ উভতি যাম৷

আপুনি দিনটোত গড়ে কিমান সময় কিতাপ, আলোচনী, সংবাদপত্ৰ পঢ়ে?

অতি কম সময়হে মই পঢ়াৰ বাবে খৰচ কৰিবলৈ অৱকাশ পাওঁ৷ এয়া মোৰ বাবে দুৰ্ভাগ্য৷ যেতিয়া কিবা এটা লিখিব লগীয়া হয় বা কোনো সভাত ভাষণ দিব লগীয়া হয়, তেতিয়াহে কিতাপ এখন মেলি লওঁ৷ এয়া আজি অসমৰ বহু সাংবাদিকৰে বাস্তৱ জীৱন৷ ই আমাক বহুত পিছুৱাই নিছে৷

অইন নাগৰিকতকৈ সাংবাদিক হিচাপে নিজকে সমাজৰ প্ৰতি বিশেষ দায়বদ্ধ বুলি ভাবে নেকি?

নিশ্চয়৷ মই নিজকে এক্টিভিষ্ট সাংবাদিক হিচাপেহে চিনাকি দি ভাল পাওঁ৷ কাৰণ সাংবাদিক জীৱনৰ প্ৰথম সময়ছোৱাই মোক বহু ঘাত-প্ৰতিঘাতৰ সন্মুখীন কৰোৱাইছিল৷ চৰকাৰী বাহিনীয়ে ঘৰৰ চোতালত নিশা হাতুৰিৰে কোবাই মোৰ এখন কান্ধ আৰু হাতৰ বন্ধনটো খুলি পেলাইছিল৷ মোক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি ইখন জেলৰ পৰা সিখন জেললৈ লৈ ফুৰিছিল৷ অমানুষিক অত্যাচাৰৰ সন্মুখীন হোৱা সেই দিনবোৰত মই তদানীন্তন মুখ্য মন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তক চিঠি লিখি অনুৰোধ কৰিছিলোঁ ইমান অত্যাচাৰ কৰি থকাতকৈ মোৰ পৰিয়ালটোক গুলিয়াই নি:শেষ কৰি দিবলৈ৷ কিন্তু ইমানৰ পাছতো পিছ হুহকি নাহি মই আজিও সাংবাদিকতাৰ জগতখনত সক্ৰিয় হৈ আছোঁ৷ এয়া সম্ভৱ হৈছে একমাত্ৰ সমাজখনৰ প্ৰতি থকা মোৰ দায়বদ্ধতাৰ বাবেই৷

কোনো বিশেষ সাংবাদিক বা সংবাদ প্ৰতিষ্ঠান আছে নেকি যাৰ সতে বা য’ত  কাম কৰিবলৈ আপুনি ভাল পালেহেঁতেন?

আসাম ট্ৰিবিউন গোষ্ঠীৰ লগত কাম কৰিব পালে ভাল পালোঁহেঁতেন৷ কিন্তু বৰ্তমান সময়ত তেওঁলোকৰ বাতৰি পৰিৱেশনৰ যি ধাৰা, সি মোক যথেষ্ট ব্যথিত কৰে৷ সি যি কি নহওক, মই জীৱনৰ বাকীকেইটা দিন প্ৰতিদিন গোষ্ঠীতেই কাম কৰি যাব বিচাৰোঁ৷

সাংবাদিক জীৱনৰ এনে এটা মুহূৰ্ত ক’ব নেকি যি আপোনাক আজিও শিহৰিত কৰে?

২০০৭ চন৷ কাৰ্বি আংলঙত ডিমাছা আৰু কাৰ্বিৰ মাজত গোষ্ঠী সংঘৰ্ষ হোৱা সময়ৰ কথা৷ কাকতৰ মালিকৰ কথা মতে মই ডিফুলৈ ৰাওনা হৈছিলোঁ৷ কাহিলি পুৱাতেই ডিফু গৈ পালোঁ৷ ডিফুত সতীৰ্থ সাংবাদিকসকলৰ পৰা পৰিস্থিতিৰ বুজ লৈ থাকোঁতেই খবৰ আহিল যে জিৰিকিন্দিং নামৰ ঠাই এখনত যাত্ৰীবাহী বাছ এখনৰ ৪৫গৰাকী যাত্ৰীক দুবৃৰ্ত্তই কাটিলে৷ ঘটনা হোৱা ঠাইখন খেৰণী থানাৰ অন্তৰ্গত৷ আমি ততাতৈয়াকৈ খেৰণীলৈ ৰাওনা হ’লোঁ৷ গৈ পাওঁতে সন্ধিয়া হ’ল৷ থানাত ঘটনাটোৰ বিষয়ে বাতৰি সন্ধান কৰি থাকোঁতেই মই গম পালোঁ যে বাছখনৰ দ্ৰাইভাৰজন থানাৰ পিছফালৰ ঘৰটোত আছে৷ মই পুলিচে গম নোপোৱাকৈ তাৰ লগত কথা পাতিলোঁ৷ তাৰ পৰা সমস্ত ঘটনাটোৰ বৰ্ণনা শুনি কঁপি উঠিছিলোঁ৷ তাৰ পৰাই গম পালোঁ যে শৱসহ বাছখন খেৰণী থানাৰ পিছফালে থৈ দিয়া হৈছে৷ উল্লেখ্য যে পুলিচে আমাক শৱদেহবোৰ তেতিয়াও আহি পোৱা নাই বুলি কৈ আছিল৷ মই কেমেৰামেনজনক লৈ মনে মনে বাছখন বিচাৰি উলিয়ালোঁ৷ যেতিয়া বাছখনৰ ভিতৰত টৰ্চৰ পোহৰ পেলাইছিলোঁ, এদম শৱদেহৰ তেজেৰে ৰাঙলী হৈ থকা দৃশ্য দেখি কেমেৰামেনজন বাহিৰলৈ ওলাই আহিছিল৷ মই এহাতে টৰ্চ লৈ আনহাতে কেমেৰাৰে ফটো তুলিছিলোঁ আৰু সেই নিশাই ফটোখন অসমীয়া প্ৰতিদিনৰ কাৰ্যালয়লৈ পঠিয়াই দিছিলোঁ৷ ফটোখন প্ৰকাশ পাই আলোড়ন সৃষ্টি কৰিছিল৷ সেই দিনটোৰ অভিজ্ঞতাই মোক আজিও শিহৰিত কৰি তোলে৷

Comments

লাহে লাহে তেওঁৰ প্ৰতি মোৰ আকৰ্ষণ বাঢ়ি আহিছিল

উচ্চতৰ মাধ্যমিকত নামভৰ্তি হোৱাৰ পাছত মই নজনাকৈয়ে পঢ়াৰ ধাউতি বাঢ়ি গৈছিল।…

আমাৰ নিঠৰ দেহ বিচাৰি নাপালেহেঁতেন

আন দহজনে নকৰা কিছু কাম কৰাৰ মন সৰুৰে পৰা আছিল যদিও সময়, সুবিধা…

সেই দিনটোৰ পৰা বিহু সন্মিলনলৈ যোৱা নাই

১৯৬৬ চনৰ কথা ৷ সেই সময়ত ড: ভূপেন হাজৰিকাৰ নাম চাৰিওফালে ৰজনজনাই আছিল…