Menu

১২ বছৰ কিতাপ পঢ়া নাছিলোঁ, এটা শব্দও লিখা নাছিলোঁ: মণিকুন্তলা ভট্টাচাৰ্য

কিছুমান মানুহে বিভিন্ন কামত স্বামীক বিচাৰি আহে আৰু দাৰোৱানে তেওঁলোকক পদূলিৰ পৰাই বিদায় দিয়ে৷ এদিন মোৰ মনলৈ আহিল ময়ো যদি ডাঙৰ লেখক হ’লোঁহয়, মোক বিচাৰিও মানুহ আহিলহেঁতেন৷

অসমীয়া ঔপন্যাসিকসকলৰ তালিকাত এটা লেখত ল’ব লগীয়া নাম মণিকুন্তলা ভট্টাচাৰ্য ৷ চুটি গল্প আৰু কবিতাৰেও খ্যাতি লাভ কৰা লেখকগৰাকীৰ জনপ্ৰিয় উপন্যাসসমূহৰ ভিতৰত ‘বৰদোৱানী’ অন্যতম৷

 

আপুনি যেতিয়া লিখে, পাঠকৰ কথা ভাবি লিখে নে স্বত:স্ফূৰ্তভাৱে লিখে?

মই স্বত:স্ফূৰ্তভাৱেই লিখোঁ৷ কাহিনী এটা গঠন কৰোঁতে মনলৈ আহি থকা ভাববোৰ কলমেৰে আপোনমনে নিগৰাটোৱেই মই বিচাৰোঁ৷ সেই মৰ্মেই লিখি যাওঁ৷ কিন্তু মই যে নিৰৱচ্ছিন্নভাৱে লিখি আছোঁ, ইয়াৰ এটা অন্যতম কাৰণ কিন্তু পাঠকক উপহাৰ দিয়াই৷ যি পাঠকৰ আগ্ৰহ আৰু অনুপ্ৰেৰণাৰ বাবে মই এগৰাকী লেখক হিচাপে চিনাকি পাইছোঁ, সেই পাঠকক নিৰ্দিষ্ট সময়ত সুখপাঠ্যৰ সোৱাদ উপহাৰ দিয়াটোৱেই মই লিখি থকাৰ অন্যতম উদ্দেশ্য৷

আপোনাৰ এনে কিবা সৃষ্টি এতিয়াও অলিখিত হৈ আছে নেকি যিয়ে আপোনাক প্ৰায়ে অস্থিৰ কৰি তোলে?

সঁচাকৈয়ে, অলিখিত সৃষ্টিৰ তাড়নাই প্ৰায়ে মোক অস্থিৰ কৰি তোলে৷ কিন্তু সেই সৃষ্টিত কি থাকিব সেয়া আজিও অনিৰ্দিষ্ট৷ তথাপি মই ভাবোঁ এখন সুবৃহৎ উপন্যাসৰ কথা, যিখন মোৰ কলমেৰে আপোনা-আপুনি নিগৰিব৷ কাহিনীটো হ’ব সম্পূৰ্ণ কাল্পনিক৷ কোনো গৱেষণা বা ক্ষেত্ৰ অধ্যয়নৰ সমল উপন্যাসখনত নাথাকিব৷ তাত থাকিব মাথোঁ এটা নিটোল কাহিনী যি মোৰ আপোন পাঠকসকলৰ মন-মগজুত স্থায়ী হৈ ৰ’ব৷ নাজানো কেতিয়ালৈকে মোৰ এই সপোনৰ উপন্যাসখন লিখি উলিয়াব পাৰিম৷

এতিয়ালৈকে আপোনাৰ প্ৰিয় কিতাপ?

এতিয়ালৈকে পঢ়া কিতাপসমূহৰ ভিতৰত প্ৰিয় কিতাপকেইখন বাছি উলিয়ালে প্ৰথমতেই ক’ব লাগিব গেব্ৰিয়েল গাৰ্থিয়া মাৰ্কে’জৰ ‘ৱান হাণ্ড্ৰেড য়েৰ্ছ অৱ ছলিটিউড’ৰ নাম৷ মাৰ্কে’জৰ বৰ্ণনাশৈলীয়ে মোক সদায় মুগ্ধ কৰি আহিছে৷ মোৰ অন্য এখন প্ৰিয় কিতাপ মামণি ৰয়ছম গোস্বামীৰ ‘ধোঁৱা আৰু ধূলিৰে ধূসৰিত পৃষ্ঠা’৷ এয়া  মোৰ মন-মগজু জোকাৰি যোৱা অন্যতম গ্ৰন্থ৷ লগতে মোৰ ভাল লগা কিতাপৰ তালিকাখনত মামণি ৰয়ছম গোস্বামী আৰু হোমেন বৰগোহাঞিৰ আটাইবোৰ কিতাপেই সন্নিৱিষ্ট হ’ব৷ আকৌ মাৰাঠী লেখক লক্ষ্মণ গাইকোৱাডৰ লেখাও মোৰ ভাল লাগে৷

এইখিনিতে কওঁ, মোৰ প্ৰিয় কিতাপৰ তালিকাত কবিতাৰ সংকলন নাই৷ কাৰণ একোটা ভাল কবিতা পঢ়ি মই দিব্যস্নান কৰাৰ অনুভূতি লাভ কৰোঁ৷ সেয়েহে কবিতা মোৰ বাবে ভাল লগাৰ সংজ্ঞাৰ ঊৰ্ধত থকা বিষয়৷

লিখাৰ বাবে দিনটোৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট সময় সুবিধাজনক বুলি আপুনি ভাবে নেকি?

ক’বলৈ লাজ নকৰোঁ যে মই মানুহজনী কাৰ্যত: খুবেই এলেহুৱা৷ দিনটোৰ বহু সময় মই টিভি চায়েই কটাওঁ৷ লিখিবৰ বাবে পুৱা আহাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পৰা দুপৰীয়াৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰালৈ -এইখিনি সময় ব্যৱহাৰ কৰোঁ৷

নিজৰ অন্তত: এটা বা একাধিক সৃষ্টি যাক লৈ আপুনি তুলনামুলকভাৱে সৰ্বাধিক সন্তুষ্টি বা পৰিপূৰ্ণ অনুভৱ কৰে৷ বিশেষ কাৰণ?

মোৰ সৃষ্টিসমূহৰ ভিতৰত প্ৰিয় হ’ল ‘ত্ৰিকূটৰ ঘোঁৰা’ নামৰ উপন্যাসখন৷ সমগ্ৰ উপন্যাসখন মাত্ৰ দুদিনৰ তথ্যৰে লিখিছিলোঁ৷ হয়তো সেইখিনি তথ্যৰে এটা লেখাই নহ’লহেঁতেন৷ কিন্তু মই উপন্যাস এখন লিখি উলিয়াইছিলোঁ৷ সেইখন যি শৈলীৰে লিখিছিলোঁ, সেয়া মোৰ খুব ভাল লাগে৷ কিন্তু মোৰ এই সৃষ্টি পাঠকৰ মাজত সিমান জনপ্ৰিয় নহয়৷

আপোনাৰ জীৱনত কিতাপ নাথাকিলে জীৱনটো কেনে হ’লহেঁতেন?

কিতাপ অবিহনে জীৱনটো বিষন্ন হ’লহেঁতেন৷ এইখিনিতে কাহিনী এটা কওঁ৷ মই ১৯৮১-৮৭ চনলৈ অহৰহ লিখি আহিছিলোঁ৷ তাৰ পাছত মোৰ বিয়া হ’ল৷ বিয়াৰ পাছৰ পৰাই কিবা এটা হ’ল৷ লিখাতো দূৰৈৰে কথা, মোৰ পঢ়িবলৈও ইচ্ছা নোহোৱা হ’ল৷ সম্পূৰ্ণ ১২ বছৰ মই কোনো কিতাপ পঢ়া নাই, এটা শব্দও লিখা নাই৷ মোৰ স্বামী কিন্তু অনবৰত কিতাপৰ মাজত ডুব গৈ থকা ব্যক্তি৷ তেওঁ মোক সদায় অন্য উপহাৰৰ তুলনাত কিতাপ আৰু বিভিন্ন আলোচনীহে উপহাৰ দি আহিছে৷ কিন্তু তথাপি মই এই সুদীৰ্ঘ দিনকেইটাত অতি আচৰিতভাৱে আখৰৰ পৰা দূৰৈত অৱস্থান কৰিছিলোঁ, যাক ক’ব পাৰি ৰাইটাৰ্ছ ব্লক বুলি৷

ইয়াৰ পাছত এদিন হঠাৎ মোৰ কলমটোৱে সাৰ পাই উঠিল৷ সেই সময়ত স্বামীৰ চাকৰিসূত্ৰে গোৱালপাৰাত আছিলোঁ৷ পুৱাই স্বামী, সন্তান সকলো ওলাই যায় আৰু মই বাংলোৰ সন্মুখৰ বাৰাণ্ডাত বহি পদূলিলৈ চাই থাকোঁ৷ প্ৰায়ে দেখা পাওঁ, কিছুমান মানুহে বিভিন্ন কামত স্বামীক বিচাৰি আহে আৰু দাৰোৱানে তেওঁলোকক পদূলিৰ পৰাই বিদায় দিয়ে৷ এদিন মোৰ মনলৈ আহিল ময়ো যদি ডাঙৰ লেখক হ’লোঁহয়, তেতিয়া মোক বিচাৰিও মানুহ আহিলহেঁতেন৷ কথাবোৰ ভাবি ভাবি স্বামীৰ অফিচ ৰূমত বহি বহি লিখি পেলালোঁ -‘মন নগ’লেও কেতিয়াবা এনেই আহিবা তুমি…’৷ লগে লগে আৰম্ভ হ’ল মোৰ লেখক জীৱনৰ দ্বিতীয় অধ্যায়৷

সাধাৰণতে পৰিকল্পিতভাৱে লিখিবৰ বাবে আপুনি কিবা বিশেষ পৰিকল্পনাৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰে নেকি?

পৰিকল্পনা নহয়, পৰিৱেশৰহে প্ৰয়োজন৷ অৱশ্যে এই ক্ষেত্ৰত নীৰৱ পৰিৱেশ যে লাগিব সেয়াও নহয়৷ কিন্তু লিখিবৰ বাবে চকী-মেজ লাগিবই, লগতে কাগজ-কলম৷ ইয়াৰ লগতে বাৰে বাৰে যাতে মই চকীৰ পৰা উঠি আহিব নালাগে তাৰো ব্যৱস্থা থাকিব লাগিব৷ লিখিবলৈ এইখিনিয়েই মোৰ বাবে পৰ্যাপ্ত৷

লেখক জীৱনত সন্তুষ্টি বেছি নে আক্ষেপ বেছি?

মই কিমানৰ মানুহ সেয়া ভালদৰে জানোঁ৷ কিমান ওপৰলৈ উধাব পাৰিম, সেয়াও মোৰ কাৰণে স্পষ্ট৷ সেইবাবেই আক্ষেপ বা অসন্তুষ্টি নাই৷ কিন্তু সন্তুষ্টি লভি লিখা বন্ধ কৰাৰো মই পক্ষপাতী নহয়৷

পঢ়াৰ বাবে আপুনি দিনটোত গড়ে কিমান সময় দিয়ে?

কিতাপ সাধাৰণতে মই দৈনিক এঘণ্টাকৈ পঢ়োঁ৷ কিন্তু আলোচনীবোৰ মই বিভিন্ন সময়ত পঢ়ি থাকোঁ৷ আনকি লিখি থকাৰ মাজতো মই আলোচনীবোৰৰ বিভিন্ন লেখা পঢ়ি থাকোঁ৷

Comments

লাহে লাহে তেওঁৰ প্ৰতি মোৰ আকৰ্ষণ বাঢ়ি আহিছিল

উচ্চতৰ মাধ্যমিকত নামভৰ্তি হোৱাৰ পাছত মই নজনাকৈয়ে পঢ়াৰ ধাউতি বাঢ়ি গৈছিল।…

আমাৰ নিঠৰ দেহ বিচাৰি নাপালেহেঁতেন

আন দহজনে নকৰা কিছু কাম কৰাৰ মন সৰুৰে পৰা আছিল যদিও সময়, সুবিধা…

সেই দিনটোৰ পৰা বিহু সন্মিলনলৈ যোৱা নাই

১৯৬৬ চনৰ কথা ৷ সেই সময়ত ড: ভূপেন হাজৰিকাৰ নাম চাৰিওফালে ৰজনজনাই আছিল…